| تبليغات | X |
من از سخن پوچ می ترسم و از آن پرهیز دارم.
اما ترس از سخن پوچ نیز لاف پیمایی است.
بدین سان٬
زندگی ِ پیچیده ما میان این دو واژه٬
میان سخن پوچ و لاف پیمایی می گردد
و از این سو به آن سو در نوسان است.
ژوئن ۱۸۸۱
پ.ن : شعرهای منثور از ایوان تورگنیف با ترجمه محمود حدادی
براستی مرگ٬
پایان زندگی نیست!
پایان زندگی٬
آن سوی باورهایِ به یقین ننشسته٬
در امتدادِ سکوتِ معنی دار رنج و درد٬
افقی به رنگ ملتهبِ رگ هایِ پاره پاره٬
و ترس تکرار زندگی است.
آنجا که٬
مردی٬
همه چیزِ ٬ همه چیزِ٬ همه چیز داشت!
آنجا که٬
ثانیه ها٬
تنها حکایت تلخ تجربه اند٬
آنجا که٬
حقیقت٬
تسلیم زندگی است.
¤
آری٬
براستی مرگ٬
انتهای پوچی نیست.
¤
برای خودم
برای روزهایِ حزن انگیز:
پایان زندگی٬
واژه های تکراری است!
پ.ن : سرنوشت محتوم!
در حالیکه از قمارخانه بیرون می آمدم، حس کردم که یک فلورین در جیب
کوچکم تکام می خورد، به خود گفتم : «خوب، با آن می توانم شام بخورم»
ولی پس از اینکه صد قدم رفتم تغییر رای دادم و راهم را بر گرداندم و همان
فلورین را روی « مانک » گذاشتم. راستی وقتی انسان تنها و دور از دوستان
خود و بی اینکه بداند از کجا برای زندگی همان روز خود پولی بدست آورد،
آخرین، درست آخرین فلورین خود را به مخاطره می اندازد و به قمار
می گذارد، راستی احساس عجیبی سراپایش را فرا می گیرد! من بردم.
و وقتی بیست دقیقه بعد قمارخانه را ترک کردم، صد و هفتاد فلورین داشتم.
گاهی، آخرین فلورین آدم، می تواند این معنی را بدهد.
اما٬ اگر همان وقت جرات خود را از دست داده بودم؟
اگر نتوانسته بودم تصمیم بگیرم!
فردا، فردا همه اینها پایان خواهد یافت!
پ.ن : قمارباز٬ اثر داستایوفسکی با ترجمه آل احمد
آه اگر آزادی سرودی می خواند
کوچک
همچون گلوگاهِ پرنده یی،
هیچ کجا دیواری فروریخته بر جای نمی ماند.
سالیان ِ بسیار نمی بایست
دریافتن را
که هر ویرانه نشانی از غیاب ِ انسانی ست
که حضور ِ انسان
آبادانی است.
¤
همچون زخمی
همه عمر
خونابه چکنده
همچون زخمی
همه عمر
به دردی خشک تپنده،
به نعره یی
چشم بر جهان گشوده
به نفرتی
از خود شونده،
غیاب ِ بزرگ چنین بود
سرگذشت ِ ویرانه چنین بود.
¤
آه اگر آزادی سرودی می خواند
کوچک
کوچک تر حتا
از گلوگاه ِ یکی پرنده!
پ.ن : .....
بر می گردم ...
پ.ن : همه موارد ذیل، دلیل غیبت طولانی مدت بنده می باشد. با عرض پوزش.
۱. فوت عزیز
۲. جابجایی منزل ( که باعث عدم دسترسی به اینترنت ADSL شده تا زمان یافتن سرویس دهنده جدید)
۲. ماموریت های کاری
۳. کسالت پیش آمده
پدر بزرگ مرد .
۲۳ فروردین ۱۳۸۸
پ.ن ۱ : خوشحالم که قبل از مرگش یکبار دیگر او را دیدم و بوسیدمش.
پ.ن ۲ : روحش شاد.
شاهکاری از Kim Ki-duk کارگردان کره ای.
حکایت جوانی است که در خواب رویا می بیند و این رویا توسط دختری که در خواب راه می رود تحقق می یابد.
سر رشته اتصال رویا و واقعیت٬ شکست در رابطه احساسی عمیقی است که در گذشته این دو جوان با زن و مردی تجربه کرده اند که اینک با هم رفیقند!
رویا های شبانه پسر٬ دختر را شباهنگام در خواب روانه می کند!!
پایان راه٬ همان است که قابل تحسین است.
پ.ن ۱: بازی بی نظیر Lee Na-yeong در نقش ران و Joe Odagiri (بازیگر ژاپنی) در نقش جین تحسین برانگیز است.
پ.ن 2: شخصیت پردازی، پرهیز از حرکت بیجای دوربین و موسیقی متن حیرت انگیز بر زیباییهای فیلم افزوده است.
پ.ن 3: ای کاش این فیلم را زودتر دیده بودم به جای فیلم معمولی دیوید فینچر (خاطرات بنجامین باتن).
« نازلي! بهار خنده زد و ارغوان شكفت.
در خانه، زير پنجره گل داد ياس پير.
دست از گمان بدار!
با مرگ نحس پنجه ميفكن!
بودن به از نبود شدن، خاصه در بهار . . .»
نازلي سخن نگفت؛
سرافراز
دندان خشم بر جگر خسته بست و رفت . . .
« نازلي! سخن بگو!
مرغ سكوت، جوجه مرگي فجيع را
در آشيان به بيضه نشسته ست!»
نازلي سخن نگفت؛
چو خورشيد
از تيرگي برآمد و در خون نشست و رفت . . .
نازلي سخن نگفت
نازلي ستاره بود
يك دم درين ظلام درخشيد و جست و رفت . . .
نازلي سخن نگفت
نازلي بنفشه بود
گل داد و
مژده داد: «زمستان شكست!»
و
رفت . . .
پ.ن : با آرزوی سالی خوش برای تمامی دوستان
بازی بی نظیر شان پن در نقش هاروی میلک
پ.ن: براستی اسکار بهترین بازیگر نقش اول مرد تنها حق او بود.
آشپز خانه :
علی: سارا، این چه وقت اومدنه، موبایلتو چرا جواب نمی دی؟
- رو SILENT بود. اصلاً نفهمیدم!
علی: حالا کجا بودی؟ نگرانت شدم؟
- سَرِ قبر بابام! ما نمی تونیم یه شب با همکارامون شام بریم بیرون؟!
علی: ساعت ۱۲ شبه، آخه...
- بازم شروع شد. کجا، با کی،کی، چرا. وای ی ی ی! بسه دیگه، گُه تو این زندگی!
تختخواب:
زن در حالیکه پشت به علی و به پهلو دراز کشیده، خیره به دیوار، چشمانش برق می زند و لبخندی گوشه لبانش می نشیند و با امید به فردا به خواب می رود!
شرکت:
منشی: سلام آقای مهندس. صبح بخیر. خسته به نظر میاین! نکنه دیشب خوب نخوابیدین؟ (لبخند)
علی: خوبم. تلفن نداشتم؟
منشی: نه، می خواین واستون قهوه درست کنم. سر حالتون میاره!
علی: نه، ممنون. هر کی تلفن کرد بگید جلسه داره.
(صدای زنگ تلفن منشی)
منشی: سلام لیلا، خوبی؟
منشی: من خوبم ولی علی جون امروز زیاد سرحال نیست. معلومه دیشب سارا جون زیاد تحویلش نگرفته!
منشی: خیلی دلشم بخواد.
منشی: آها. والله چی بگم. این آقای مهندس که اصلاً راه بده نیست. وگرنه الان چند تا شکم هم واسش زاییده بودم! ( خنده بلند)
پ.ن : برداشت آزاد است.
تنها مرگ است که دروغ نمی گوید.
حضور مرگ همه موهومات را نیست و نابود می کند. ما بچه مرگ
هستیم و مرگ است که ما را از فریب های زندگی نجات می دهد٬
و در ته زندگی اوست که ما را صدا می زند و به سوی خودش فرا
می خواند...
مرگ همه هستی ها را به یک چشم نگریسته و سرنوشت آن ها را
یکسان می کند.... هنگامی که آزمایش سخت و دشوار زندگانی
چراغ های فریبنده جوانی را خاموش کرده ... اوست که چاره
می بخشد... ای مرگ تو از غم و اندوه زندگانی کاسته و بار سنگین
آن را از دوش برمی داری...
پ.ن۲ : حقیقت را باید پذیرفت٬ گرچه تلخ ...
پ.ن۱ : بهترین نقدهای هدایت را از محمد علی کاتوزیان خوانده ام.
زمانی که تصمیم به راه اندازی این وبلاگ گرفتم٬ قصد کردم که از علایقم بنویسم. عجیب که تا بحال از داریوش ننوشته ام!!
هنوز به یاد دارم که شبهای کودکیم با ترانه لالایی او زینت می گرفت. نوجوانی و جوانی هم که ترانه هایش همیشه همراهم بود.
به قولش :
چنان دل کندم از دنیا که شکلم شکل تنهایی است
ببین مرگ مرا در خویش که مرگ من تماشایی است
مرا در اوج می خواهی
تماشا کن٬ تماشا کن
دروغین بودم از دیروز
مرا امروز حاشا کن
پ.ن : ترانه هایی که همواره انتخاب کرده است سرشار از معنی است٬ شاید بعد از صدای دلنشینش٬این رمز ماندگاری داریوش باشد.
انسانها به خاطر فراموشی غم های بزرگ٬
به لذتهای کوچک دل می بندند!
پ.ن : ندارد!
مه مبهمی است
که کوتاه ترین عمر پرنده را نادیده می گیرد
ماه ناتمام در آسمان مچاله می رود
روز پلاس می ماند
تو عاصی می شوی
و صدایت به هیچ نمی رسد
پ.ن : از کیانوش فرید
با آرزوی سالیان خوش برای آنام و محیا عزیز. امید آنکه زندگی همواره برایشان دلنشین باشد.
پ.ن : با تشکر از جناب سید محمد خاتمی برای قرائت خطبه عقد برادرم و همسرش
پ.ن : زمان زیادی نمی گذرد از زمانی که صدام و خصوصاْ پسرانش در جلوی چشمان مردان عراقی به زنهایشان تجاوز می کردند٬ می کشتند و می بردند ... راستی آنزمان خبرنگاران با غیرت عراقی کجا بودند!!
پ.ن : هیچ واقعه ای در دنیا از نابودی دیکتاتوران زیباتر نیست.
من عاقبت از اینجا خواهم رفت
پروانه ای که با شب می رفت
این فال را برای دلم دید.
*
دیری است٬
مثل ستاره ها چمدانم را
از شوق ماهیان و تنهایی خودم
پر کرده ام٬ ولی
مهلت نمی دهند که مثل کبوتری
در شرم صبح پر بگشایم
با یک سبد ترانه و لبخد
خود را به کاروان برسانم.
*
اما٬
من عاقبت از اینجا خواهم رفت
پروانه ای که با شب می رفت٬
این فال را برای دلم دید.
« شفیعی کدکنی »
پ.ن : همیشه برای کدکنی احترامی خاص قائل بوده ام...
رویای من آن است که فرزندانم در کشوری زندگی کنند
که نه به خاطر رنگ پوست بلکه به خاطر شخصیتشان
مورد داوری قرار میگیرند.
(مارتین لوتر کینگ)
و اینک بعد از ۴۰ سال :
تغییر ....
پ.ن : بالاخره او پیروز شد..
- نمی خواهم نشخوار خوشبختی کنم٬ کاری که بسیار آسانتر و ساده تر از هر کار دیگر است.
- اگر چنان دوست می داشتیم که خود را بکلی نثار آن دوستی می کردم٬ سرانجام خویشتن خویش می شدم. زیرا عشق انسان را به خود می رساند.
- به خویشتن باز می گردیم. پریشانی خود را احساس می کنیم و بیشتر دوستش می داریم. آری٬ خوشبختی همین است. احساس ترحمی که برای بدبختی داریم.
- در فقر تنهایی هست٬ اما نوعی تنهایی که به هر چیز بهای واقعی آن را می دهد.
پ.ن : از آلبر کامو
تختخواب دراز نمی کشید و تقریبا همه وقت به دیوار رو
می کرد و در عالم تنهایی همیشه درباره همان معمای
ناگشودنی تامل می کرد:
«این چیست؟ نکند عزراییل است؟» و ندای درونی
جواب می داد:«آری٬ عزراییل است.آخر این رنجها
چرا؟» و ندای درونی جواب می داد :
« چرا ندارد- همین هست که هست.» ورای این و بجز
این چیز دیگری نبود.
زندگی ایوان ایلیچ از همان اوان بیماری٬ یعنی از نخستین بار مراجعه به طبیب٬ بین
دو حالت متناقض و جا به جا شونده تقسیم شده بود: گاهی نومیدی بود و آرزوی این
مرگ به فهم نیامده و وحشتناک٬ و گاهی امید و علاقه شدید به مشاهد عملکرد
اعضای بدنش. ایوان به دل می گفت: «درد که ادامه یافت و بیشتر و بیشتر شد٬
زندگی هم بد از بدتر شد. آنجا در پس و پشت٬ در ابتدای زندگی٬ یک نقطه روشن
هست و پس از آن همه چیز به سیاهی می گراید و هی سیاه تر می شود و هی با
سرعت پیش می رود- به نسبت معکوس با مجذور فاصله از مرگ.
به خودش می گفت :« مقاومت محال است! کاش پی می بردم به کدامین گناه! منتها
این هم محال است. توضیح در صورتی میسر بود که این گفته را در کار بیاورند که من
آنگونه که باید٬ زندگی نکرده ام. منتها گفتن این هم محال است»
چنان لبخند طنز آلودی بر لبانش نقش می بست که گویی همین حالاست که کسی
این لبخند را می بیند و فریفته آن می شود.
« توضیحی در کار نیست! عذاب٬ مرگ... برای چه؟»
....
به جستجوی ترس از مرگ مالوف پیشین برآمد و آن را نیافت.«کجاست؟ کدام مرگ؟»
ترسی نبود چون مرگی در کار نبود.به جای مرگ٬ روشنایی بود.
به صدای بلند درآمد که «پس این است! چه لذتی!»
کل واقعه به چشم او یک دم بیش نپایید٬ و معنای این دم تغییر نکرد. به چشم
حاضران٬ عذاب او دو ساعت دیگر دوام آورد. چیزی در گلویش صدا می کرد. جسم
نحیفش مرتعش می شد. آنوقت نفس زدن کم و کمتر شد. کسی که نزدیک او
نشسته بود گفت : «تمام شد!»
این کلمات را شنید و در جانش تکرار کرد.
به خودش گفت :«مرگ تمام شد. دیگر خبری از او نیست!»
نفسی فرو برد٬ درمیانه آهی نفسش برنیامد٬ کشاله رفت و مرد.
پ.ن : شاهکار تولستوی با ترجمه زیبا صالح حسینی.
شما که از خواب پريديد، نقاش پرده را جمع کرد و ما شهر به شهر می رفتيم. از روي اين
قلمدان به روی آن قلمدان. صدای خنده پیرمرد آزار دهنده بود و من در تمام مدتی که گل نیلوفر
کبود را به او تعارف می کردم، به این فکر بودم که آیا کسی از پشت پنجره مرا نگاه می کند؟
آیا او را دوباره خواهم دید؟
عاقبت فهمیدم که دیدار او محال است و تلاش من بیهوده. حتما خوابی، خیالی بوده و گذشته
است. مگر نمی شود دختری از پرده نقاشی عاشق مردی شده باشد که از صبح تا شب کارش
نقاشی روی جلد قلمدان است؟
مگر نمی شود آدم اسیر نقشی شود که خود درانداخته و آن قدر به دختر نقاشی اش دل بدهد
که او را دلدار خود کند؟
اما زمانی که من از جای خود تکان خوردم و پرده نقاشی بهم خورد، از وقتی صدای خنده
خشک و ترسناک پیرمرد قوزی خواب را بر او حرام کرد، دیواری بین ما قرار گرفت وما
همدیگر را گم کردیم.
پیکرفرهاد
عباس معروفی
پ.ن ۱: پیکر فرهاد....روحش شاد...
پ.ن ۲: فکر می کنم این نوشته ها یک حکایت آشنا را تداعی می کنند.
عبدالله نوری: متولد ۱۳۲۸ با تحصیلات حوزوی در سطح " خارج فقه و اصول ".
اینروزها با نزدیکی به انتخابت ریاست جمهوری دهم٬ هر روزه نام عبدااله نوری به عنوان یکی از نامزدهای احتمالی این رویداد شنیده می شود. عبدالله نوری از ابتدای انقلاب تا قیل از جریانات ۱۳۷۸ همواره بر مناصب مهم حکومتی در ایران تکیه کرده بود. ریاست صدا و سیما ٬ معاونت وزیر امور خارجه ٬دو دوره نمایندگی مجلس و دو دوره وزیر کشور تنها بخشی از مسولیت های او بوده اند.
اما همیشه تندروی و بیان صریح اعتقاداتش (درست یا غلط) جزو لاینفک فعالیت های وی بوده است. چنانکه در جریانات عزل آیت الله منتظری (آن زمان نوری وزیر کشور بود) دستور جمع آوری عکس های منتظری را از کلیه ادارات دولتی و استانداریها صادر کرد و چه آن زمانی که در زمان وزارتش در دولت خاتمی همواره به خاطر مواضعش هدف انتقادات مخالفان جریان اصلاح طلبی بود. جالب اینجاست که همین چند روز پیش یکی از مداحان دولتی٬ عبدالله نوری را در صورت کاندیداتوری تهدید به برخورد شدید فیزیکی کرد.
هرچند که نوری در سال ۷۸ در مصاحبه با نشریه راه نو (اکبر گنجی) به نوعی از رفتار خود در برابر آیت الله منتظری اظهار پشیمانی کرد.
نوری به سبب داشتن چنین روحیه ای همواره مورد توجه دانشجویان و گروههای به اصلاح تندرو بوده است. چنانکه امروزه نیز بیشترین حامیان وی برای شرکت در انتخابات را تحریمیان تشکیل می دهند. هنوز به یاد دارم میزگرد دانشجویی سال ۷۸ در دانشگاه علم و صنعت را که نوری مهمان دانشجویان بود و دانشجویان دسته جمعی شعار " ای نوری قهرمان ٬ ریاست پارلمان حق مسلم توست " را سر می دادند.
نوری به دلایلی که می دانید راهی زندان شد. حتی از تقاضای تجدید نظر در حکم نیز ابا کرد و اعلام داشت که صلاحیت دادگاه را به رسمیت نمی شناسد.
در چند روز گذشته نوری روزه سکوت خود را شکسته و در نقد فضای فعلی جامعه ما سخن رانده است. و تلویحا از رفتار کودکانه اصلاح طلبان در این چند انتخابات گذشته انتقاد کرده است. هر چند که به شخصه احتمال نامزدی نوری در انتخابات را ضعیف می دانم یا بهتر بگویم نظام هرگز نوری را تایید صلاحیت نخواهد کرد٬ اما بر خلاف سید محمد خاتمی عبدالله نوری ثابت کرد که می توان بر عقیده و آرمان خود ثابت قدم ماند و حتی به خاطرش زندان رفت و زجر کشید.
البته ناگفته نماند که مشارکت و سازمان مجاهدین انقلاب اسلامی در راستای ادامه سیاست نفس کشیدن در حاکمیت ( به هر نحوی ) خاتمی را به نوری ترجیح خواهند داد.
پ.ن ۱: در راستای هیزم شدن اصلاح طلبان در تنور چندین انتخابات قبلی٬ خواهشمند است از حمایت از عبدالله نوری پرهیز کنید.
پ. ن۲: متاسفانه تا به امروز حتی یک تحلیل درست و صحیح از آقایان اصلاح طلب در مورد انتخابات ریاست جمهوری آینده ندیده و نخوانده ام. شگفتا که حامیان تئوری عبور از خاتمی٬ از ایثار برای خاتمی حرف می زنند.
پ.ن ۳: به قول بهزاد خان نبوی (که هنوز دل در گرو هاشمی رفسنجانی دارد) : خاتمی همان خاتمی است!
پ.ن ۴: امید است که تمامی روشنفکران جامعه برای فردای بهتر سرزمینمان درست گام بر دارند و واحد.
دیوید لینچ (متولد ۱۹۴۶ در ایالت مونتانا) کارگردان معاصر آمریکایی است. اگر چه فیلمهای لینچ موفقیت بزرگی در گیشه کسب نکردهاند، ولی همیشه محبوب منتقدان و فیلمدوستان بودهاند. در سال ۲۰۰۳ در نظر سنجی که از منتقدان فیلم در سراسر دنیا توسط روزنامه گاردین انجام شد، دیوید لینچ به عنوان بزرگترین فیلمساز زنده دنیا برگزیده شد.
پاراگراف بالا مختصری است از لینچ. کارگردان مورد علاقه من. به جرات می توان گفت که در سینمای سورئال٬ لینچ بی رقیب است.
شکل گیری یک قصه هر چند کوتاه٬ مبتنی بر بینشی روانکاوانه در ذهن او سرآغاز ساخت فیلم هایی بی نظیری می شود که بی گمان ساخت آنها تنها از عهده لینچ بر می آید.
فیلم های او اغلب به سان پازل های گیج کننده ای هستند که شما پس از به پایان رسیدن فیلم٬ هنگامی که به ذهن خود رجوع می کنید در می یابید که درست است که فیلم به پایان رسیده اما هنوز چند تکه پازل در ذهنتان باقی مانده است که مکانی برای آنها در این پازل مبهوت کننده٬ پیدا نمی کنید.
مخمل آبی قابل فهم ترین فیلم کارگردان است. شاید به همین سبب توانست در جشنواره های مختلف اقبالی نیز بیاید.
بزرگراه گمشده٬ بلوار مالهالند٬ امپراطوری درون همگی کلاف سردرگم و هزارتویی از دغدغه های ذهنی کارگردان هستند که رمز گشایی از آنها دیدن چند باره فیلم را طلب می کنند.
پ.ن ۱: با توجه به اینکه در عرصه رمان نویسی به سبک سورئالیست علاقه چندانی ندارم ( حتی رمان آقای رئیس جمهور - اثر میگوئل آنخل آستوریاس هم نتوانست من را به این سبک علاقه مند کند) ولی از دیدن سینمای تخیل گرای لینچ لذت می برم و برای رمز گشایی از آثارش همواره بی تابی می کنم.
پ.ن ۲: از میان آثارش بزرگراه گمشده، مرد فیل نما، بلوار مالهالند و مخمل آبی را به دوستان توصیه می کنم.
پ.ن ۳: برای فهم سینمای لینچ نباید شتاب کرد.
پ.ن ۴: در آثار او همیشه به لحظه تقارن فیلم دقت کنید. جایی که گویی فیلم از ابتدا آغاز می شود.
در سال 1947 ، Evelyn McHale پس از جدایی از نامزدش خود را از طبقه هشتاد و
ششم ساختمان امپایر استیت به پایین انداخت. لحظاتی بعد Robert Wiles، عکاس
آمریکایی از این صحنه عکسی گرفت که به زیباترین خودکشی معروف شد.
پ.ن ۱: این مطلب را چند روز پیش در اینترنت دیدم و به نظرم هیجان انگیز بود.
پ.ن ۲: لطفا از نصیحت بی جا بپرهیزید.
پ.ن ۳: گویا بالاخره خاتمی هم بلــــــــــــــــــــه گفت! مبارک باشد!
پ.ن ۴: به علت مشغله کاری زیاد٬ مدتی است که نمی توانم به وبلاگ دوستان سر بزنم٬ شرمنده.
پ. ن ۱: روح آیت الله طالقانی شاد.
پ.ن ۲ : فیلم Niwemang ساخته بهمن قبادی را بسیار پسندیدم. به دوستان هم توصیه می کنم
این فیلم را ببینند.
فندک٬ یادش نمی اومد که این چندمین سیگاری بود که روشن می کرد. تمام ذهنش مشغول تقابل جبر سرنوشت و اختیار و اراده بود. این که سرنوشت تا چه حد توانایی تحقیر انسان رو داره٬ روزها بود که بزرگترین مشغله ذهنیش بود.
شکوه آریان رو از حفظ کرده بود. روزی نبود که مثل ورد یا ذکر٬ خود به خود روی زبونش نیاد. بعد از یک ماه زندگی کردن با پیش فرض نفی اراده انسان٬ حالا خودش رو بی نیازتر از قبل احساس می کرد.
تصمیم در لحظه٬ آره٬ خودش بود. تنها راه مغلوب کردن تقدیر. اینکه انسان بتونه با تصمیمات آنی و لحظه ای ٬ هرچند کاملا غیر عقلی (اصلا مهم نیست) بتونه دقایقی به جبر سرنوشت بخنده.
بعد از روزها لبخندی زد. خیابون عریض رو طی کرد تا به تقاطعی رسید که روبروش درب شماره سه دانشگاه بود و در سمت راست پیاده رویی باریک که منتهی به درب خوابگاه می شد.
تصمیم گرفت که بر خلاف همیشه٬ این بار از پیاده رو باریک عبور نکنه. دلش می خواست گامهاش٬ آسفالت وسط خیابون رو لمس کنه. شاید این تصمیم آنی٬ مرهمی باشه واسه سالها زجر کشیدن از دست تقدیر.
غرق در افکارش بود. سیگار نیم سوخته. صدایی آشنا شنید:
داداش آتیشت رو به ما میدی؟
بعد از پیاده روی سه ساعته و تنها٬ دیدن نگهبان درب شماره سه با اون لبخند همیشگی و سیگار روی لب٬ براش خوشایند بود.
مخلصیم. بازم که آتیش نداری؟!
چاکریم مهندس٬ دمت گرم
قابل نداشت
آقا ممنون. داشتم از خماری می مردم. نیم ساعته لنگ آتیشم.
شب خوش
نوکرم
ساعت از ۱۲ گذشته بود. درب خوابگاه هم که قفل. نگهبان شب رو صدا زد. صبر کرد تا نگهبان درب رو باز کنه. خسته به نظر می اومد. نگاهش رو چرخوند.
خشکش زد. عرق سردی روی پیشونیش نشست. آره٬ حقیقت داشت. بعد از دادن آتیش به نگهبان درب شماره سه٬ تمام این مسیر رو تا درب خوابگاه از توی همون پیاده رو باریک طی کرده بود٬ نه از آسفالت وسط خیابون.
پ.ن : شکوه آریان٬ از سروده های نیچه
داستان نویس و فیلم ساز برجسته
ایرانی
متولد ۲۲ مهر ماه ۱۳۰۱
در شهر شیراز.
نویسنده ای چیره دست که توانایی
شگرفی در مستند سازی را از خود
بروز داد و به واقع می توان گلستان
را اولین مستند ساز ایرانی نام برد
که آثار ماندگاری چون آتش و خشت
و آیینه را خلق کرد.
اگر بخواهیم گلستان و حضور او در
عرصه ادبیات و سینمای ایران را تنها
با یک کلمه بیان کنیم٬ می توانیم از
واژه مظلوم استفاده کنیم.
واژه ای که با شخصیت سرشار از
غرور او کاملا در تضاد است.
قشر جوان و فرهیخته امروز٬ کمتر
از گلستان خوانده یا شنیده است.شاید دوری ۳۳ ساله او از وطن مهم ترین عامل
این غفلت باشد. شاید او هم باید بمیرد تا بیشتر شناخته شود!
ابراهیم گلستان بعد از سالها با انتشار کتاب نوشتن با دوربین در تابستان ۸۴، نامش دوباره بر سر زبانها افتاد. کتابی که به کوشش پرویز جاهد٬ حاصل ساعتها گفتگوی صریح و بی پرده با گلستانِ نشسته در غربت بود.
انتقادات شفاف و بعضا عجیب گلستان در این مصاحبه از شاملو٬ آل احمد٬ تقوایی٬ احسان طبری و... جنجال زیادی برپا کرد.
آنچنان که بهمن فرمان آرا (فیلم ساز) یک بوس کوچولو را جلوی دوربین برد.
هر بیننده ای که گلستان را بشناسد و حکایت زندگیش را بداند با تماشای این فیلم به آسانی پی می برد که محمدرضا سعدی ( با بازی زیبای رضا کیانیان ) همان ابراهیم گلستان است که به زعم کارگردان سالهاست در فرنگ نشسته و هر کس که دست به هر کاری می زند را محکوم می کند و یا سالهاست که دیگر کسی او را نمی شناسد.
فرمان آرا سرانجام لب به سخن گشود :
« آقای گلستان را در عمرم پنج شش بار بیش تر ندیدهام و به خانواده ایشان هم احترام زیادی دارم. من فکر میکنم دلیل این همه حرف و حدیث درباره این قضیه به این موضوع برمی گردد که نمایش فیلم من با انتشار کتاب نوشتن با دوربین همزمان شد. آقای گلستان در آن مصاحبه درباره خیلیها حرف زده بودند و یکی از دیالوگهای فیلم من هم این بود که همسر سعدی میگوید تو سالها نشستی در فرنگ و هر کس هر کار کرد آن را کوبیدی. این تقارن کتاب و فیلم باعث این تشابهها شدهاست. اصلاً قصد ندارم بگویم این نشانهها در فیلم من تصادفی و اتفاقی است، اما قرار هم نبوده که درباره ابراهیم گلستان فیلم بسازم »
آثار ابراهیم گلستان :
اسرار گنج دره جنی - شکار سایه - جوی و دیوار و تشنه - مد و مه - آذر٬ ماه آخر پاییز
از روزگار رفته حکایت - خروس - خشت و آیینه - مختار در روزگار - نوشتن با دوربین (مصاحبه)
فیلم ها :
آتش - موج و مرجان و خارا - اسرار گنج دره جنی - خشت و آیینه
پ.ن 1: دیر با گلستان آشنا شدم و از این بابت روزهاست که خود را سرزنش می کنم.
پ.ن 2: خواندن داستانهای گلستان را به تمامی دوستان توصیه می کنم٬ مخصوصاخروس.
پ.ن 3: از میان فیلم هایش، آتش شاهکار اوست.
پ.ن 4: بهمن فرمان آرا و نقد ابراهیم گلستان!!!!!
پ.ن ۵: فیلم خانه سیاه است از فروغ فرخزاد به تهیه کنندگی و راهنمایی های گلستان ساخته شد.
البته در ابتدا قرار بود گلستان٬ شخصا این فیلم را بسازد.
پ.ن ۶: در رشد اندیشه های فروغ فرخزاد بیشترین سهم را متعلق به گلستان می دانند، فروغ تا پایان
عمر شدیدا تحت تاثیر گلستان بود.
ساخته دیگری از جوزپه تورناتوره٬ کارگردان
شهیرایتالیایی که به نظر نگارنده به همراه
فدریکو فلینی و برناردو برتولوچی٬ سه
کارگردان برتر سینمای ایتالیا می باشند.
هرچند که مخالفان سینمای تورناتوره
بسیارند. به یاد بیاورید سکانس پایانی
فیلم مالنا(۲۰۰۰) را که بیانگر این حکایت
است که اینک و در جهان متمدن امروزی
تنها پناه و راه رستگاری یک زن ٬ حضور یک مرد در زندگی و حمایت اوست. که موجی
از انتقاد را برای کارگردان به همراه داشت.
ویژگی آشکار سینمای تورناتوره تمرکز بر سوژه های عاطفی عمیق می باشد. فیلم غریبه آخرین ساخته او٬ روایت رمزآلود زندگی زنی است که در نگاه بیننده تا حد یک قدیسه مظلوم بالا می رود ٬ حال آنکه فاحشه ای است از اوکراین. این مجادله تا انتهای فیلم در ذهن تماشاچی باقی است و این بیننده است که گویی در انتهای فیلم باید تسلیم تصویر قدیسه شود.
آغاز تکان دهنده فیلم در مکانی خصوصی رخ می دهد که گروههای سه نفره زنان نقاب دار که تنها زیر پوش به تن دارند و کفش پاشنه بلند٬ توسط مردی که نمی بینیم مورد ارزیابی قرار می گیرند (شبیه انتخاب بازیگر برای یک فیلم) اندکی بعد آشکار می شود این تمرین گمراه کننده که در یک فضای سورئال فیلمبرداری شده مربوط به انتخاب یک زن بدنام برای هدفی ویژه است.
زنی که برگزیده می شود ایرنا نام دارد که در فلاش بک های پر تعداد فیلم در می یابیم که او مورد تجاوز و استثمار مردی قرار گرفته که حتی معشوق او را هم کشته است.
ایرنا را می بینیم که برای نیل به هدفی خاص عازم ایتالیا می شود. تمام کوشش تورناتوره در پرداخت قصه٬ مبهم نگه داشتن راز این سفر است. اما زمان زیادی لازم نیست تا بیننده گره از این راز بگشاید.
در زمان کنونی داستان، ایرنا زنی است 32 ساله سبزه رو و با موی سیاه که یک کار کم درآمد برای شستن پله های یک آپارتمان قدیمی پیدا می کند که ساکنان آن جواهر ساز هستند. با وجود ظاهر محقرش او جیبش پر از پول است و می تواند آپارتمان گرانی را درست روبروی منزل خانواده آداچر و دختر کوچکشان تئا اجاره کند. ایرنا موذیانه به خانه آنها راه پیدا می کند و همدلی دختر کوچک را بر می انگیزد.
فیلم سرشار از صحنه های خشونت
علیه زنان و کودکان است.حتی زمانی
که ایرنا می کوشد مقاومت در برابر
تجاوز را به کودک خردسال بیاموزد٬
این شیوه آموزش کاملا بیمار گونه جلوه
می دهد.
در فیلم های تورناتوره همواره موسیقی
متن فیلم جایگاه ویژه ای داشته است.
این فیلم هم از این قاعده مستثنی نیست.
در نقد این فیلم دیدم که این فیلم را همردیف فیلم هایی که زجرها و ستم های زنی تنها را به نمایش می کشند به حساب آورده اند. (نمونه بارز آن فیلم تس از رومان پولانسکی). فیلم هایی که پی در پی باید منتظر بروز فجایع بی شماری برای زن تنهای قصه باشیم.
به شخصه با این دیدگاه مخالفم. در سکانسهای بسیاری شاهد خوش اقبالی ایرنا در فیلم می باشیم.
هر چند که ممکن است این خوش شانسیها کم ارزش به نظر آیند اما نمود بارز و مشخص و تکرار پی در پی آنها نشان از دیدگاه مشخص کارگردان دارد.
پ.ن ۱: دیدن فیلم های تورناتوره را به همگی دوستان پیشنهاد می کنم.
پ.ن ۲: سینما پارادیزو (۱۹۸۹) ٬ تشریفات ساده (۱۹۹۴) ٬ ستاره ساز (۱۹۹۵) ٬
افسانه ۱۹۰۰ (۱۹۹۸) ٬ مالنا (۲۰۰۰) ٬ غریبه (۲۰۰۶) از فیلم های برتر
جوزپه تورناتوره می باشند.
پ.ن ۳: بهترین سایت اطلاعات فیلم و سینما
صفحات اول مجله ها٬ شعر از شاعری کم می آورند که شعرش طنین احساسش بود و درد مردمش.
هر جا ٬ در هر مکان و هر زمانی که مردمانی مهر می ورزند٬ در خشم می شوند٬ به دفاع بر می خیزند و یا حمله می کنند٬ جای او خالی است.
۱۹ ژوئیه ۱۸۹۳ فرصت زیستن یافت. تنها ۱۵ ساله بود که طعم زندان را چشید.
شیفته شعر بود و با ندایی بلند شعر می خواند.
اغلب افسرده٬ فرو در خود و کم حرف بود.
در شب هنگام چهاردهم آوریل ۱۹۳۰ با رولور٬ گلوله ای به قلب خود فرستاد تا صدایش همیشه خاموش شود. تنها نامه ای کنارش یافتند :
برای همه : من اکنون می میرم و هیچ کس را متهم نمی کنم. سر پرگویی ندارم.
مادرم٬ خواهرم٬ رفقایم٬ مرا ببخشید٬ این راه گریز نیست.
اما برای من راهی دیگر نبود.
لیلی٬ دوستم داشته باش.
رفیق دولت٬ خانواده من لیلی بریک است و مادرم٬ خواهرانم و ورونیکا .
اگر بتوانی زندگیشان را کمی بهتر کنی٬ ممنون.
شعرهای آغاز شده را به خانواده بریک بدهید. آنها در این شعرها خودشان را خواهند یافت.
آنها می گویند: دفتر حادثه بسته شد.
قایق عشق
بر روی زندگی همه روزه درهم شکسته است.
حساب من با زندگی تصفیه شد.
بیهوده است یادآوری کنم
غم ها را
ناکامی ها را
و خطاهای متقابل را٬
شادکام باشید.
پ.ن : ابر شلوار پوش اثر جاویدان ولادیمیر مایاکوفسکی.
وقتی
اسباب بازیهایمان را از ما گرفتند
ناگهان گریه کردیم
داریم بزرگ می شویم
و بهانه هایمان برای گریه کردن
دارد تمام می شود
اما قدری که زمان گذشت
زندگی باورمان داد
که ماهی ها
به اندازه منقار مرغ ماهی خوار
بزرگ می شوند
حالا بیا
آسمان آنقدر پیر است
که تا آخر دنیا
گریه کنیم
پ.ن : روحش شاد
۱. هزاران نفر به شدت مورد ضرب و شتم قرار می گیرند !!!
۲. یک نفر به اعدام محکوم می شود!!!
(احمد باطبی به اعدام محکوم می شود و در پی اعتراضات گسترده ٬ حکم او به ۱۵ سال حبس تقلیل می یابد)
۳. عزت ابراهیم نژاد اول می میرد بعد به علت داشتن رابطه با اپوزوسیون در دادگاه محکوم می شود!!!
(برای دیدن عکس جسد عزت ابراهیم نژاد که در وقایع ۱۸ تیر کشته شد٬ کلیک کنید)
۴. رئیس جمهور کشور (سید محمد خاتمی) این واقعه (دزدیده شدن ریش تراش!!!!) را تاوان کشف قتل های زنجیره ای می داند.
۵. جای شاکی و متهم در این پرونده بعد از سالها عوض می شود!!
۶. این واقعه بازهم در سالهای بعد به شکل خفیف تر در دانشگاههای کشور بوقوع می پیوندد!!
و..... (ناگفته ها)
پ.ن ۱: بالاخره احمد باطبی هم از ایران رفت. از شنیدن این خبر بسیار به وجد آمدم. متن سخنانش را بخوانید.
پ.ن ۲: حقیقت ماجرا را همگی به خوبی می دانند!
پ.ن ۳: جالب آنکه تا به امروز هیچ کدام از ضاربان شناسایی نشدند!
پ.ن ۴: به امید روزی که دادگاه صالحی برای بررسی این جنایت برگزار شود!
پ.ن ۵: فرا رسیدن روز دانشجو (۱۸ تیر) را به تمام دانشجویان تبریک عرض می کنم.
هرگز از مرگ نهراسیده ام
اگر چه دستانش از ابتذال شکننده تر بود.
هراس ِمن ـ باری ـ همه از مردن در سرزمینی است
که مزد گورکن
از آزادی ِ آدمی
افزون باشد.
*
جُستن
یافتن
و آن گاه
به اختیار برگزیدن
و از خویشتن ِ خویش
بارویی پی افکندن ـ
اگر مرگ را از این همه ارزشی بیش تر باشد
حاشا حاشا که هرگز از مرگ هراسیده باشم.
دی ِ ۱۳۴۱
پ.ن ۱: حتما همه این شعر را قبلا ۱۰۰۰ بار شنیدن.
پ.ن ۲: اگر شاملو قسمتی از عمرش را بعد از ۱۳۵۷ سپری نمی کرد٬ بی گمان فاجعه شعر و ادبیات بعد از انقلاب تکمیل می شد.
پ.ن ۳: دانلود شعر با صدای شاملو .
پيرمرد از ماشينش پياده شد، دختر رو پشت فرمون ماشيني که چند متر عقب تر پارک کرده بود، ديد. مجذوبش شد، اولش تا دختر بهش نگاه ميکرد سعي مي کرد روشو برگردونه و وانمود کنه که داشته به چيز ديگهاي نگاه مي کرده...
دختر زير لب فحش ميداد.
پيرمرد فهميد که دختر شاکيه (شايد البته)، اما انگار اهميتي نداشت واسش، جسورتر شده بود، ديگه حتي سعي نمي کرد که نگاهش رو بدزده.
اولي: «مرتيکهي هيز! از وقتي رفتي وايساده اونجا، تا رومو بر مي گردونم زل مي زنه به من»
دومي: «کي رو ميگي؟ اون پيرمرده!»
اولي: «آره، همون راننده آژانسه، بغل اون پرايد سفيده وايساده...»
دومي: «حالا داره به من نگاه ميکنه! حالا به تو... يه چيزيش هستا...»
اولي: «هرزس ديگه! خجالتم نمي کشه»
پيرمرد سوار ماشينش شد، اما راه نيفتاد، از تو آينه دختر رو که پشت فرمون ماشين پشتي نشسته بود نگاه ميکرد.
دختر و پسر ديگه اعتنايي بهش نمي کردن، حرف مي زدن و بستني مي خوردن.
مسافرش برگشت، سوارماشين شد.
پيرمرد راه افتاد.
اگه دخترش زنده بود الآن همسن و سال همين دختره بود، همين چشما، همين نگاه خشمگين وقتهايي که عصباني ميشد...
پ.ن ۱: این داستان کوتاه را در وبلاگ شماره ها دیدم٬ به نظرم جالب اومد.
پ.ن ۲: سیر تا پیاز جریان دکتر مددی و حوادث دانشگاه زنجان رو خودتون حتما می دونید. فقط من در این مورد میگم: این حکایت هم به زودی فراموش می شود...
اسرائیل مذاکراتش با سوریه را از سر می گیرد.
با ریال ایرانی به کام اسرائیلی!!
عدم دعوت از ریاست جمهوری ایران به ضیافت شام در رم.
رئیس دفتر رئیس جمهور: احمدی نژاد دعوت شد٬ اما
خودشان به این ضیافت نرفتند!!!!!!!!!!!!
صحبت هایی پیرامون اکران فیلم سنتوری با اما و اگرها!
فکر کنم تنها یک نقطه نظر مشترک با وزیر فرهنگ ٬ جناب
صفار هرندی داشته باشم که : « سنتوری ضعیف ترین
ساخته مهرجویی است ».
نادر ابراهیمی به یک عاشقانه آرام پیوست.
دوستش داشتم. خیلی زیاد! مانند بار دیگر شهری که
دوست می داشتم.
مهمترین خبر: متهم نمودن جمعی از مسئولین عالی رتبه نظام به مافیای اقتصادی توسط عباس پالیزار
نکته اول: خیلی ساده لوحانه است باور کنیم که این یار رئیس جمهور دلش به حال اقتصاد این مملکت سوخته و از سر دلسوزی اقدام به چنین افشاگریهائی کرده است!
نکته دوم : بدون برگزاری دادگاهی صالح٬ پذیرفتن این اتهامات منطقی نیست. هر چند که ...
نکته سوم : به هر حال انتخابات ریاست جمهوری نزدیک است و آقایان مهرورز باید بهانه ای جهت این همه خرابکاری٬ بی تدبیری و اوضاع نامناسب در حوزه های اقتصاد٬ سیاست خارجی٬ فرهنگ٬ دانشگاه و غیره داشته باشند. چه بهانه ای بهتر از این که باندهای اقتصادی فاسد مانعی برای اجرای برنامه های رئیس جمهور عدالت طلب بوده اند! و این که همه فاسدند غیر از ...
نکته چهارم : راستی جناب دکتر عباس پالیزار٬ از جریان واردات گوشی تلفن همراه چه خبر!!!
زندگی خیام :
در جوانی شاعر با تعجب از خودش می پرسد که چهره پرداز ازل برای چه او را درست کرده. طرز سوال آن قدر طبیعی که فکر عمیقی را برساند مخصوص خیام است:
« هر چند که رنگ و روی زیباست مرا٬
چون لاله رخ و چو سرو بالاست مرا٬
معلوم نشد که در طربخانه خاک٬
نقاش ازل بهر چه آراست مرا! »
از ابتدای جوانی زندگی را تلخ و ناگوار می دیده و داروی خود را در شراب تلخ می جسته:
« امروز که نوبت جوانی من است٬
مِی نوشم از آنکه کامرانی من است٬
عیبم مکنید٬ گرچه تلخ است خوش است٬
تلخ است٬ چرا که زندگانی من است »
در پیری نیز شاعر با دست لرزان و موی سفید قصد باده می کند. اگر او معتقد به زندگی بهتری در دنیای دیگر بود٬ حتما اظهار ندامت می کرد تا بقیه عیش و نوش های خود را به جهان دیگر محول بکند. این رباعی دقیقا تاسف یک فیلسوف مادی را نشان می دهد که در آخرین دقایق زندگی سایه مرگ را کنار خود می بیند و می خواهد به خودش تسلیت بدهد. البته نه با افسانه های مذهبی و تسلیت خود را در جام شراب جستجو می کند :
« من دامن زهد و توبه طی خواهم کرد٬
با موی سپید قصد مِی خواهم کرد٬
پیمانه عمر من به هفتاد رسید٬
این دم نکنم نشاط٬ کی خواهم کرد؟ »
طرز فکر ٬ ساختمان٬ زبان و فلسفه گوینده این سه رباعی یکی است و بطور صریح می گوییم که خیام از سن شباب تا موقع مرگ٬ مادی و بدبین بوده است و یک لحن تراژیک دارد که به غیر از گوینده همان رباعیات چهارده گانه٬ شخص دیگری نمی تواند گفته باشد.
« ای دل تو به ادراک معما نرسی٬
در نکته زیرکان دانا نرسی٬
اینجا ز مِی و جام بهشتی می ساز٬
کانجا که بهشت است رسی یا نرسی!»
« گویند بهشت با حور خوش است٬
من گویم که : آب انگور خوش است٬
این نقد بگیر و دست از آن نسیه بدار٬
کاوآز دهل شنیدن از دور خوش است.»
پ.ن۱ : سیزده رباعی موجود در مونس الاحرار که در سال ۷۴۱ ه.ق نوشته شده و یک رباعی در کتاب مرصادالعباد سند خوبی برای تشخیص رباعیات حقیقی خیام هستند که به چهارده رباعی معروفند.
پ.ن ۲: خیام رباعیات بسیار زیبای دیگری نیز دارد که خواندن آنها را به دوستان توصیه می کنم.
پ.ن۳ : رباعیات جعلی بسیاری به خیام نسبت داده اند که در آنها خیام نادم و پشیمان جلوه داده شده و توبه کنان از آفریدگار عذر خواهی می کند. این رباعیات مزخرفی بیش نیستند و هیچ گونه تناسبی با باقی رباعیات او ندارند. جالب اینجاست که تنوع این رباعیات جعلی آنقدر هست که انسان با خواندن آنها چندین تصویر مختلف از خیام در ذهنش شکل می گیرد.
پ.ن۴: متن فوق برگرفته از کتاب «خیام صادق» می باشد که به کوشش جهانگیر هدایت گردآوری شده و به اعتقاد من قابل استاد و تامل است.
نادا : « عدالتی وجود دارد و این همان چیزی است که من از آن تنفر دارم. بلی٬ شما بزودی دوباره شروع خواهید کرد٬ اما دیگر کاری با من نیست و چیزی در عهده من نمی باشد. بنابراین برای تعیین مقصر واقعی دیگر روی من حساب نکنید و منتظر نظریه من نباشید. من خصلت و جنبه تاثر ندارم.
ای دنیای پیر باید رفت ٬ دژخیمان تو خسته اند و کوره بغضشان به سردی گراییده است. من به خیلی چیزها واقف و آشنا هستم حتی به تحقیر که در موقع خود انجام دادم. خداحافظ مردم دلیر٬ روزی شما خواهید فهمید که اگر انسان بداند که بشر هیچ و پوچ است و اگر بداند که چهره ... موحش و زشت است نمی تواند بخوبی زندگی را برگزار کند.»
« بادی به سرعت طوفان می وزد و در این باد نادا بطرف پرتگاه
می دود و خود را به دریا می اندازد. ماهیگیر به دنبال او می دود
و به او نفرین می فرستد»
پ.ن۱: حکومت نظامی٬ نمایشنامه ای از آلبر کامو.
پ.ن۲: نادا٬ شخصیت دائم الخمر داستان که چهره کاملا رئالیستی دارد.
پ.ن ۳: متن٬ نقطه پایان نمایشنامه و اوج هنر کامو ست.
پ.ن۴: هرگز نتوانستم در جدال سارتر و کامو حق را از آن سارتر بدانم.
پ.ن ۵: متن فوق یکی از بهترین سطوری است که تا به امروز خواندم.
پ.ن ۶: ترجمه از دکتر یحیی مروستی (برنده جایزه بهترین ترجمه ۱۳۳۷).
دیر است٬ گالیا!
در گوش من فسانه دلدادگی مخوان!
دیگر زِ من ترانه شوریدگی مخواه!
دیر است٬ گالیا! به ره افتاد کاروان
عشقِ من و تو ؟ آه
این هم حکایتی است.
اما٬ دراین زمانه که درمانده هر کسی
از بهرِ نان شب٬
دیگر برای عشق و حکایت مجال نیست.
شاد و شکفته در شبِ جشنِ تولدت
تو بیست شمع خواهی افروخت تابناک٬
امشب هزار دخترِ هم سالِ تو٬ ولی
خوابیده اند گرسنه و لخت٬ رویِ خاک.
زیباست رقص و نازِ سرانگشت هایِ تو
بر پرده هایِ ساز٬
اما هزار دخترِ بافنده این زمان
با چرک و خونِ زخمِ سرانگشت های شان
جان می کنند در قفس تنگِ کارگاه
از بهرِ دستمزدِ حقیری که بیش از آن
پرتاب می کنی تو به دامانِ یک گدا.
وین فرش هفت رنگ که پامالِ رقصِ توست
از خون و زندگانی انسان گرفته رنگ.
درتار و پودِ هر خط و خالش: هزار رنج
در آب و رنگِ هر گل و برگش: هزار ننگ.
اینجا به خاک خفته هزار آرزویِ پاک
اینجا به باد رفته هزار آتشِ جوان
دستِ هزار کودکِ شیرینِ بی گناه
چشمِ هزار دخترِ بیمارِ ناتوان...
دیر است٬ گالیا!
هنگام بوسه و غزلِ عاشقانه نیست
هر چیز رنگِ آتش و خون دارد این زمان.
هنگامه رهایی لب ها و دست هاست
عصیانِ زندگی ست.
در رویِ من مخند!
شیرینیِ نگاهِ تو بر من حرام باد!
بر من حرام باد ازین پس شراب و عشق!
بر من حرام باد تپش هایِ قلب شاد!
یاران من به بند:
در دخمه هایِ تیره و نمناکِ باغشاه
در عزلت تب آور تبعیدگاهِ خارک.
در هر کنار و گوشه این دوزخ سیاه.
زود است٬ گالیا!
در گوش من فسانه دلدادگی مخوان!
اکنون ز من ترانه شوریدگی مخواه!
زود است٬ گالیا! نرسیده ست کاروان...
روزی که بازوانِ بلورینِ صبحدم
برداشت تیغ و پرده تاریکِ شب شکافت٬
روزی که آفتاب
از هر دریچه تافت٬
روزی که گونه و لبِ یارانِ هم نبرد
رنگ نشاط و خنده گم گشته باز یافت٬
من نیز باز خواهم گردید آن زمان
سویِ ترانه ها و غزل ها و بوسه ها٬
سویِ بهارهایِ دل انگیزِ گل فشان٬
سویِ تو٬
عشقِ من!
« ه.ا.سایه»
چه جوری بدونم که تو هستی؟ اگه هستی باهام حرف بزن.
یه پرنده به زیبایی خواند.
مرد گفت:صدا در نیار، می خوام صدای خدا رو بشنوم!
شب آمد و مرد زیر آسمان خوابید و گفت: خدایا! امروز که با من حرف نزدی، امشب خودتو به من نشون بده
ستاره ها چشمک زدند تا وقتی خوابش برد.
سحر، از خواب بلند شد و صورتش را در چشمه شست و گفت: خدایا نه با من حرف زدی نه خودتو بهم نشون دادی. لطفا من رو لمس کن تا احساس کنم که هستی.
خداوند دستش را دراز کرد و او را لمس کرد، اما او حس نکرد و پروانه را از خودش راند و ندانست که خدا همان پروانه است!
ستاره خداست، آوازه پرنده خداست، من خدا هستم، زن خداست، تو خدایی، گاو خداست!
مرد: گاو هم خداست؟
زن: می پرسه گاو هم خداست؟
مرد کامل: اگه بگویی نه، پس آنجایی که گاو شروع می شود خدا تمام خواهد شد و خداوند محدود می شود به جایی که گاو نیست.
به هر حال من ، تو ، او ......
پ.ن ۱: معمولا در فیلم های اینچنینی سعی می شود در نقطه عطف داستان انسان را با دلایل کافی و محکم غافلگیر کنند. این دیالوگ نقطه عطف داستان است. قضاوت با شما!!!!
پ.ن ۲: دیالوگ فوق هیچ گونه ارتباطی به عقاید بنده ندارد!
پ.ن ۳: مرد کامل را مردم مرد گاو دار هم می خواندند.
پ.ن ۴: فریاد مورچگان ساخته ای از محسن مخملباف.
پ.ن ۵: خوشحالم که مخملباف از ایران رفت تا خوب فیلم بسازد! هر چند او را سالها پیش در گنگ خوابدیده اش یافتم....
یکی از کم نظیرترین فیلم های تاریخ سینما!
"همیشه یک پیرمرد میمیره تا یه دختر جوون زنده بمونه"
البته تلخ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
۵۷ سال پیش در چنین روز نحسی٬ هدایت تاب تحمل پلشتی هستی را از کف داد تا تاریخ
داستان نویسی این سرزمین بزرگترین گوهر خویش را در خاک پنهان کند.
هر چند هدایت فراتر از یک داستان نویس ....
گاهی دلم برایش تنگ می شود.
آسوده بخواب ٬ سالهاست در این گنداب همه خوابند... که تو خود می دانی....
سه شنبه ۲۰ فروردین ۱۳۳۰،پیکر بی جان هدایت در تختخواب
آخرین عکسی که هدایت برای تمامی دوستان فرستاد
مزار کنونی هدایت (روحش آرام)
نصرت رحمانی شعری برای هدایت سروده است :
صادق خلف ترین فرزند عشق بود
که به دیوار قرن بسته تاریک پنجره ای باز کرد
تا آفتاب بتابد
برخی کتابها را باید خواند
چون حافظ و مولانا
برخی کتابها را باید با خود به قعر آینه برد
چون بوف کور.....
